NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
SKLEP CROSBY’EGO
- Chciałem go i tyle. - Ale dlaczego?
Po prostu. To był fajny nóż.
Prokurator powie, że go miałeś, bo Ben cię nękał.
Uznają to za motyw.
Ale to nieprawda.
Twój przyjaciel Derek uważa inaczej.
Powiedz, jak ty sądzisz, czemu Derek powiązał nóż ze śmiercią Bena.
Nie wiem.
Może to on zabił i zrzuca na mnie winę.
- Chwileczkę. - Co?
- Tylko mówię. - To nie zabawa.
Jeśli uważasz, że Derek miał z tym coś wspólnego,
musimy wiedzieć czemu.
Myślisz, że Derek miał z tym coś wspólnego?
Nie.
Pytałaś, czemu mnie wini. Nie wiem.
Mówiłeś mu coś o tym, że chcesz skrzywdzić Bena?
- Nie sądzę. - To nie jest nie.
Może, ale nie na poważnie.
Derek też go nie lubił. Wiele osób go nie lubiło.
Gdzie teraz jest nóż?
Andy, ty go masz?
To była niebezpieczna broń. Wyrzuciłem go.
Zrobiłem to, co zrobiłby każdy rodzic.
Czyli noża nie ma?
To było, zanim oskarżono Jacoba.
O nic cię nie oskarżam.
Upewniam się, co się stało.
Jasne. Przepraszam. Nie ma go.
Zabrałeś go do szkoły w dzień śmierci Jacoba?
Nie.
Miałeś go wtedy w parku rano?
Czy do szkoły szedłeś tą trasą, co zawsze?
PARK COLD SPRING
Tak.
Miejsce śmierci Bena
było przy ścieżce, którą zwykle idziesz?
Na to wygląda.
Nie myślałem o tym w ten sposób.
Nim znalazłeś ciało Bena, widziałeś albo słyszałeś coś niezwykłego?
Na pewno?
Szedłem i...
był tam,
leżał w dole zbocza
w liściach.
Suchych czy mokrych?
Mokrych.
Znalazłeś jego ciało na ziemi. Co zrobiłeś?
- Zawołałem go po imieniu... - Ben?
„Ben? Nic ci nie jest?”
Od razu go rozpoznałeś?
Tak.
Policji powiedziałeś, że leżał twarzą do ziemi,
głową w dół zbocza.
O ile coś mi nie umyka,
widziałeś tylko podeszwy jego butów.
Nie. Widziałem więcej.
Co dalej?
Nie ruszał się, więc zszedłem na dół,
sprawdzić, czy nie jest ranny.
Wołałeś o pomoc?
Nie.
Pomyślałeś, żeby powiadomić służby?
Tak, ale nie zadzwoniłem...
Nie wiedziałem, co się stało.
Myślałem, że to był wypadek.
Że upadł czy coś.
Upadł na co?
Nie wiem. Mówię tylko...
Gdyby to był wypadek, nie zadzwoniłbyś?
Nie. To...
Przekręca pani.
- Czemu nie zadzwoniłeś do mnie? - Jeśli mogę...
Myślałem, że będę miał kłopoty.
- Kłopoty? - Andy, proszę.
Co się stało później?
Zszedłem na dół i przyklęknąłem przy nim.
Na kolanach.
- Chyba tak. - W mokrych liściach?
- A może stałem? - Stałeś?
Szczerze mówiąc, nie pamiętam.
Derek widział cię później w szkole.
Mówił, że miałeś czyste ubrania.
Więc chyba stałem.
Co dalej?
Odwróciłem go, by zobaczyć, co się stało.
Jak go odwróciłeś? Stopą? Rękami?
- Ręką. - Choć stałeś?
Nachyliłem się. Pamiętam, że się nachyliłem, by go odwrócić.
Tak twój odcisk palca znalazł się na jego bluzie?
Pewnie tak.
Odwróciłeś go, trzymając za kołnierz.
Tak.
Wtedy zobaczyłem krew i zacząłem panikować.
Bo wtedy było jasne, że Ben został zaatakowany.
- Tak. - Było tam dużo krwi?
Tak.
A telefon miałeś w kieszeni.
Wystraszyłem się i pomyślałem, że i tak ktoś go wkrótce znajdzie.
Mówiłeś, że panikowałeś.
Tak.
Gdy Derek widział cię w szkole,
powiedział, że byłeś w dobrym humorze.
Nie chciałem, żeby wiedział.
Dlaczego? Jest twoim przyjacielem. Nie mogłeś mu powiedzieć...
Nie wiem. Nie powiedziałem.
- Hej. - Co?
Nie wierzy mi.
Coś ci powiem, to nieważne, czy ci wierzę, czy nie.
Jestem twoim prawnikiem, nie rodzicami.
Tak naprawdę było.
Nikt nie mówi, że nie.
Jasne. Myślisz, że nie wiem, jak zadajesz te pytania?
Jak?
- Jakbyś chciała mnie przechytrzyć. - Które pytanie takie było?
- Wiesz, o co mi chodzi. - Nie.
Jak chcę cię przechytrzyć?
Joanno, proszę. Dowiodłaś swojego.
Wybacz, że cię zdenerwowałam, ale przyrzekam,
że to, co robimy, to pestka w porównaniu z tym, co zrobi Logiudice,
jeśli będziesz zeznawał.
Twoja historia ma luki.
Nie wiem dlaczego i może ty też nie.
Na naszych wspomnieniach czasem nie można polegać,
szczególnie w chwilach stresu.
Ale jako ławnik, miałabym wiele pytań.
To jest prawda.
Nie wszystkie szczegóły. Zgubiłem się w nich.
Okej.
Właśnie powiedziała, że przysięgli mi nie uwierzą...
Dlatego nie będziesz zeznawał.
Tak będzie mądrze.
Jak opowiem swoją historię?
To moje zadanie, nie twoje.
- Jaka jest linia obrony? - Nie potrzebuje jej.
Co?
Ciężar dowodu spoczywa na prokuraturze.
Właśnie. Będziemy ich atakować,
aż nie będzie co atakować.
To nasza obrona.
Dobrze, spotkamy się za tydzień.
Poczekajcie w samochodzie.
Porozmawiam chwilę z Joanną.
To błąd.
Chyba nie uważasz, że powinien zeznawać.
Nie, ale nie możemy tylko odwracać uwagi.
Przysięgli chcą historii i musimy im ją dać.
Nie mówię nie, ale dowody wskazują na jedno.
Przykro mi. Mówię jak prawnik do prawnika.
Nóż znaleziony w parku...
Wiedziałeś raport. To nie ten nóż.
Nie zrobił tego.
Jego historia jest do bani, ale to dzieciak.
Dzieci gadają głupoty.
Wiem.
Jest niewinny.
Pomożemy mu,
ale gdy mówisz o lepszej historii...
Historii Leonarda Patza.
Nic go nie łączy ze sprawą.
Bo nikt tego nie sprawdził. Nie poświęcił czasu.
Wiem, że tam coś jest, i nie spocznę, póki tego nie znajdę.
Tylko bądź ostrożny, okej?
Okej.
Dostałam wiadomość od dziennikarza Globe.
Są w mieście i piszą o tym jakiś artykuł.
Jeśli będą was nagabywać, nie...
Tak. Jasne.
W tej chwili każdy rozgłos jest zły.
Dzięki, Joanno.
Pani Hazel kazała mi przyjść.
Powiedziano mi...
Wejdź, Dereku. Usiądź obok mamy.
POWINIENEŚ BYŁ ZABIĆ SIEBIE ZAMIAST BENA!
WY TEŻ GNIJCIE W WIĘZIENIU! PRAWDZIWY RODZIC
PANI AGNES MARTIN
Mamo, Bliski Wschód to Azja czy Afryka?
Część obu.
Nie rozumiem, czemu musimy to robić.
Jeść?
Nie, jeść kolację wszyscy razem.
Nigdy tego nie robiliśmy. Nie tak.
Teraz robimy.
Jakbyśmy udawali, że jesteśmy normalni.
To źle?
Tak, jeśli to fałszywe.
Jacobie, czego od nas chcesz?
Nie byliśmy w takiej sytuacji.
Co ma zrobić rodzic? Powiedz, a to zrobię.
Chcesz iść na burgery do Lee’s, by miasto się gapiło?
Spoko. Możemy iść.
- Kochanie. - Nie! Mówię poważnie.
Może robimy to źle,
jesteśmy więźniami we własnym domu,
wymykamy się późnym wieczorem, żeby coś załatwić.
Powiedz mi, co robić, bo ja już nie mam pomysłu. Okej?
Okej. Przepraszam.
Niepotrzebnie się odezwałem.
W porządku.
Jutro możemy zamówić pizzę.
Słyszeliście o hipsterze, który poparzył się w usta pizzą?
Zjadł ją, nim straciła na żarze.
Dostałam telegram z siedziby głównej.
Siedziby? Co to takiego?
To duży budynek, w którym spotykają się generałowie.
Oczyścili cię z zarzutów tego, co się stało podczas nalotu.
- To dobrze? - Nie wierzę, że tego nie widziałeś.
Powinniśmy zrobić z tego tradycję.
Mnie pasuje.
Przeze mnie sześciu ludzi nie wróciło.
Siedmiu. Porucznik Zipp zmarł rano.
Dr Sandler wypisze cię w ciągu tygodnia. Czy to nie świetnie?
Chciałbym powiedzieć to samo o Zippie.
Cierpliwości, Ted. Nikt nie oczekuje, że poradzisz sobie od razu.
Striker, co powiesz na przerwę? Jestem zmęczony.
Dobra. Pięć minut.
Dzięki.
Znalazłam dla nas wspaniałe mieszkanie.
Ma kominek i uroczą sypialnię
z lustrami na suficie...
Red Leader! Spadam!
Kapitanie Geline.
Myśli, że wciąż jest pilotem na wojnie.
Znalazłem tunel, Johnson!
ARCHIWALNE ARTYKUŁY DOTYCZĄCE: WILLIAMA JAMESA BARBERA
WILLIAM BARBER WINNY MORDERSTWA
MĘŻCZYZNA MORDUJE MŁODĄ STUDENTKĘ
Proszę zwrócić uwagę na dokumenty oznaczone jako Dowód 12.
Dnia 30 maja zeszłego roku
Meriden Messenger otrzymał maila przez stronę internetową
z prośbą o wszystkie artykuły o Williamie Jamesie Barberze
między grudniem 1986 a styczniem 1988.
Kopie wysłano do pani Agnes Martin.
- Rozpoznajesz adres? - To nasz dom.
A kim jest Agnes Martin?
Malarką. Laurie studiowała historię sztuki.
Czyli to pseudonim.
Wiedziałeś, że to zrobiła?
Wtedy nie.
Dlaczego to zrobiła?
Bo nie było informacji w sieci. Wtedy to nie było tak ważne.
Co nie było ważne?
Morderstwo.
Możesz mówić jaśniej.
Morderstwo, które popełnił mój ojciec.
I gwałt. Zgwałcił swoją dziewiętnastoletnią ofiarę, zgadza się?
Tak.
To prawda, że twoja żona nie wiedziała o historii ojca
- przed aresztowaniem Jacoba? - Tak.
Nie wiedziała, że on żyje.
To musiał być szok.
Nie przejęła się tym. Mieliśmy większe problemy.
Mimo wszystko. Dowiedzieć się, że ojciec męża był...
Jak go nazywali? Pojawia się w kilku artykułach.
Krwawy Billy.
Właśnie. Krwawy Billy Barber.
Hej, Billy.
Jak się masz, Andy?
Co jest, młody? Boisz się mnie?
- Przestań. - Spójrz na mnie.
- Straszysz go. - Zamknij się.
Powiedziałem, spójrz na mnie.
Boisz się mnie, co?
Jest nieśmiały.
- Spójrz na mnie. - Przestań.
- Boisz się mnie? - Przestań.
- Spójrz na ojca. - Dość tego. Idziemy.
- Przestań! - Patrz na mnie!
Andy?
Tak?
Czy jakaś część ciebie, nawet maleńka...
myśli, że to zrobił?
Oczywiście, że nie.
- Pani McGrath? - A kto pyta?
Reprezentuję Jacoba Barbera. Mogę porozmawiać z pani synem?
- Jacoba jakiego? - Morderstwo w Parku Cold Spring.
Jasne. Ten dzieciak. Jest pan jego prawnikiem?
Jego ojcem.
Bez jaj.
Jest Matthew?
Tak. Co on ma z tym wspólnego?
On nic. Leonard Patz.
Dobra.
To Amelia, ale proszę nie głaskać. To suka.
Matt!
Jest z dziewczyną, robią Bóg wie co.
Dzieciaki.
Ale tego nie muszę panu mówić.
Matt!
Skąd pan zna nasze nazwiska?
Nazwiska ofiar powinny być poufne.
Pracowałem w biurze prokuratora.
Chcę zdobyć informacje o Leonardzie Patzu. To wszystko.
Wie pan, co zrobił Mattowi?
- Obmacywał go w bibliotece. - Za jaja.
- Matt! - Co?
Wołam cię!
Jest tu pan, który chce z tobą porozmawiać.
- Matthew McGrath? - Matt. A pan to kto?
Cholera. Widziałem pana w telewizji.
Myślą, że jego syn zabił dzieciaka z Archer.
Chciałem porozmawiać o Leonardzie Patzu.
- Możemy gdzieś porozmawiać na osobności? - Kto mówi, że chcę rozmawiać?
- Hej, Matthew. - Zamknij się, mamo.
Nic o tym nie wiem.
Cokolwiek pan słyszał to nieprawda.
Okej.
Uważa pan, że to Patz zabił tego dzieciaka w parku?
Nie wiem. A ty?
Powiedziałem, że nie chcę gadać.
Będę z tobą szczery, Matt.
Mam gdzieś, czego chcesz.
Czytałem, co powiedziałeś policji. Nie kupuję tego.
Umorzyli sprawę, więc sądzę, że też tego nie kupili.
Ponoć Patz podszedł do ciebie w bibliotece, gadał przez godzinę,
poszedł za tobą do łazienki, złapał za krocze
i sobie poszedł. Zgadza się?
Tak, no i co?
Mam uwierzyć, że zarejestrowany przestępca seksualny
zaryzykuje dziesięć lat więzienia, by pomacać dzieciaka, który może go zlać?
Daj spokój. To nie ma sensu.
A jeszcze trudniej jest mi uwierzyć w fakt, że byłeś w bibliotece.
Co cię łączy z Patzem? Jesteś jego dilerem? Kochankiem?
Pierdol się.
Mówił ci coś, że był wtedy w parku?
Nie patrz na nią, tylko na mnie.
Jeśli wiesz coś o sprawie przeciwko mojemu synowi, to mów.
Mamo, każ mu iść.
- Chodzi o życie mojego syna. - Proszę wyjść.
- Nic nie wiem. - Jego życie. Słyszysz?
- Do pokoju. - Jego wolność.
- Nic nie wiem. - Powiedz mi coś.
- Wynocha! - Stul pysk!
Wynocha z mojego domu!
Zrób to, co należy.
Wynocha. Za kogo pan się ma?
Postąp właściwie, Matt. Twoja matka ma mój numer.
OKSYMETR
PIERRE BONNARD: SEKWANA W VERNON
WIOSENNA GALA WIOSEK DZIECIĘCYCH!! DZIŚ O 19.00
Przepraszam. Przedłużyło się.
Miło było cię poznać. Porozmawiamy znowu w przyszły wtorek.
W porządku.
To dobry chłopak. Był skupiony i...
Wszystko okej?
- Tak. Przepraszam. - Okej.
To nic takiego.
- Spóźnimy się na zajęcia. - Jasne.
- Uważaj na siebie, okej? - Tak.
SKLEP Z WYROBAMI METALOWYMI FREEMANA
Kochanie?
Tak. Zastrzel go.
Zastrzel go.
Co ci powiedziałem o...
Przepraszam.
To jest Sarah ze szkoły.
Jasne. Cześć.
Spotkaliśmy się wcześniej. Gdy był pan w Archer.
- Jasne. Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
Miło cię wiedzieć.
Sprawdzałem, czy wszystko okej.
Gdzie mama?
Nie wiem. Mówiła coś o spotkaniu z kimś z pracy.
Okej.
Bawcie się dobrze.
Przepraszam.
Dobra. Ten gość. Po lewej.
Nie. Tak.
- Witaj. - Dziękuję.
Jedno dla mnie.
Dobry wieczór. Zapraszam.
12. COROCZNA GALA WIOSENNA
Cześć.
Tak, wiem.
Cara zaprosiła mnie na kolację.
Też tak pomyślałam.
Nie wiem.
Może o 20, 20.30.
Okej. Ty też.
Sałatka i frytki.
Nie powiedziała pani, czy wmieszać dressing,
więc dałam osobno.
- Dziękuję. - Smacznego.
Przepraszam.
Używa pani tego cukru?
Proszę.
Dobra ta sałatka?
Tak. Lepsza, niż sądziłam.
Może spróbuję.
Zabawne. Przejeżdżam tędy setki razy, a nigdy nie byłam w środku.
Te bary wszędzie są takie same.
Podoba mi się.
Dziękuję.
- Czyta pani Manhattan Beach? - Zaczęłam.
Czytałam ją w zeszłym roku. Jest wspaniała.
Poprzednia mi się nie podobała, więc byłam sceptyczna.
Ale ta jest inna.
Jestem Laurie.
- Jeanine. Miło cię poznać. - Ciebie też.
Poproszę tę samą sałatkę. Dressing osobno.
Już podaję. Z frytkami?
Lepiej nie. Mam do nich słabość.
Możesz zjeść moje. Ja chciałam tylko kilka.
- Na pewno? - Jasne.
Przepraszam.
Chciałabyś...
Jasne.
Nie chciała zostać?
Mama chciała, żeby wróciła.
Wydawała się miła.
Jest trochę dziwna.
Dziwna?
Tak. Artystka.
Dzieciaki się z niej nabijają.
Miło, że do ciebie przyszła.
Pisaliśmy ze sobą i zapytała, co zazwyczaj robię,
odpowiedziałem, że niewiele,
więc powiedziała, że może przyjść i ze mną posiedzieć.
Sądzę, że jest jej mnie żal.
Może cię lubi.
Raczej czuje się winna...
Jak to winna?
Ponoć Derek coś jej o mnie naopowiadał
i ona czuje się z tym źle.
Że mu uwierzyła.
Ale już nie wierzy?
Chyba nie, skoro przyszła.
Ale ona mu się podoba od dawna.
Komu, Derekowi?
Tak. Ma na jej punkcie obsesję.
Myślę, że ona uważa, że on to zrobił.
Chwileczkę. Co powiedziałeś?
Ona myśli, że on to zrobił. Ale tego nie powiedziała.
Mówiła, że gliniarze byli w szkole i z nim rozmawiali.
- Wezwali jego mamę. - To nie znaczy, że jest podejrzany.
Wiem, ale ona uważa, że tak było.
Nie wiem. Może chciała, żebym poczuł się lepiej.
Ja? Nie. Ledwie umiem narysować ludzika.
Podobało mi się.
Połowę trzeciego roku spędziłam za granicą w Muzeum Orsay.
Lilie wodne.
Wiem, że to banał lubić impresjonizm,
ale są w nim takie nieposkromione emocje,
które są...
Nie wiem. Odważne to pewnie złe słowo, ale...
- Wiesz, o co mi chodzi? - Chyba tak.
Wybacz, gadam bez sensu.
Nie szkodzi.
Widziałam ostatnio plakat Bonnarda...
Laurie?
Przepraszam.
Moja rodzina przechodzi trudny okres.
Stało się coś strasznego i...
przyjaciele, z którymi zwykle rozmawiam, nie są...
Porzucili nas.
Mąż mówi, że nie powinnam się przejmować, ale on nigdy nie miał przyjaciół.
Takich prawdziwych.
To dziwne? Nigdy o tym nie myślałam, aż do teraz.
Miał jakichś znajomych w życiu,
ale z nikim nie był blisko, poza mną.
Może podobało mi się, że byłam jedyna.
Ale nawet ze mną on...
Przepraszam.
Chciałaś zjeść kolację i poczytać książkę.
Proszę.
Rozumiem. Nie ma sprawy.
Pewnie słyszałaś o chłopcu, którego zabito w Newton.
Mój syn...
Wiem.
Przepraszam.
Chciałam coś powiedzieć, ale tak, by nie zrobiło się dziwnie.
Mogłam coś powiedzieć wcześniej.
Wiedziałaś.
Szczerze mówiąc, chciałam z tobą porozmawiać o sprawie.
Jeśli chcesz.
Jestem pisarką.
Piszę artykuł dla czasopisma Globe.
- Nie. - Laurie, nie chciałam...
Muszę iść.
Czy coś z tego, co mówiłaś ma pozostać nieoficjalne?
Co? Ja nie...
Śledziłaś mnie?
Proszę, Pozwól mi wyjaśnić.
Cześć. Jak kolacja?
Dobrze.
Chyba zrobiłem postępy w sprawie Patza.
Gadałem z dzieciakiem, którego obmacywał.
Chyba coś ukrywa.
Wszystko okej?
Jestem zmęczona.
Wyniosę śmieci. Zaraz przyjdę na górę.
Okej.
ZAREJESTRUJ SIĘ, BY ZOBACZYĆ WPISY UTWÓRZ KONTO – JAY KOBBS
UŻYTKOWNIK – JAY_KOBBS
DODAJ ZDJĘCIE PROFILOWE
BARDZO ŁADNIE
Hej.
Idziemy z mamą spać. Powinieneś zrobić to samo.
Dobrze. Dobranoc.
Co oglądasz?
Nieudane triki na deskorolce.
Ambitna komedia. Nie siedź długo.
Okej.
To było jak powiew normalności.
Nie to, że przychodziły tu dziewczyny,
ale wiesz, o co mi chodzi.
Na kolacji było miło?
To dobrze. Boże, cieszę cię. Zasługujesz na to.
SARAH GROWL – OBSERWUJ
WYSŁANO PROŚBĘ
JAY KOBBS CHCE CIĘ OBSERWOWAĆ AKCEPTUJ/ODRZUĆ
BARDZO ŁADNIE PIĄTKA!
TO TY? LOL MYŚLAŁAM, ŻE CI NIE WOLNO?
CHCĘ ZOBACZYĆ TWOJE PIOSENKI
OBSERWUJESZ
Cześć. To nowa, którą napisałam. Oby wam się spodobała.
Weź mnie za rękę
Jutro pogadam z Duffy.
Sarah powiedziała Jacobowi, że policja przesłuchiwała Dereka.
W sprawie?
Nie wiem. Sarah uważa, że może być podejrzany.
Derek?
Tak. Wszystko jest możliwe.
Co?
Tak wszyscy mówią o Jacobie.
Dlatego nie możemy go zostawić na pastwę policji i sądu.
Sami musimy zdobyć odpowiedzi.
To nie zadanie Joanny?
Jest świetną prawniczką, ale oni mają granice.
Ja nie mam. Już nie.
Moim zadaniem jest ochrona syna.
Za wszelką cenę.
„Rodzice panny Rouse byli zrozpaczeni,
nawet po ogłoszeniu wyroku dożywocia bez opcji wcześniejszego zwolnienia.
W sądzie była żona Williama Barbera, Marianne,
i ich pięcioletni syn, Andrew.
W trakcie postępowania oskarżony nie wyraził skruchy.
»Gdyby spojrzenie mogło zabijać«, skomentował jeden z ławników”.
Dorastanie z takim ojcem musiało być przerażające.
Nie miałem z nim kontaktu. Tylko raz po procesie.
Mimo to. Mój ojciec stracił włosy, gdy miał 20 lat
i jako nastolatek zastanawiałem się, kiedy ja stracę swoje.
Twierdzisz, że gdy dorastałeś, nie bałeś się...
że gdzieś w tobie może być cząstka jego?
Pewnie myślałeś o tym w najważniejszych chwilach.
Narodziny dziecka.
Patrzenie, jak dorasta.
Zamartwianie się nad jego niewinnymi zachowaniami.
Szukanie wskazówek,
że krew ojca może płynąć w jego żyłach.
Aż tu nagle jest zamieszany w brutalne przestępstwo.
Co gorsza, pchnięcie nożem.
Spełniły się najgorsze obawy.
Nie, wręcz przeciwnie.
Gdy żyjesz z tym, co ja, tak długo...
patrzysz na swoje dziecko ze swojej perspektywy.
I chcesz być lepszy.
Wiedziałem, że Jacob nie jest mordercą, tak jak ja nie jestem.
Skoro tak twierdzisz.
Ale miałeś 14 lat, by do tego dojść.
A Laurie...
To zupełnie inna historia.
To nie zajmie długo, ale staraj się nie ruszać.
Mogę się denerwować? Zobaczą to w moim mózgu?
Możesz. Nie czytamy w myślach.
Zrelaksuj się, okej?
To zajmie około pół godziny, może zaczekamy w moim biurze?
Powinniśmy porozmawiać o badaniu DNA.
Od Jacoba już mam to, czego potrzebuję.
Andy, potrzebuję próbkę od ciebie.
Sprawdzasz, czy mają gen mordercy?
To nie takie proste.
A to tylko zwrot, który ma przyciągać uwagę.
Skoro o tym mowa,
Joanna miała rację, że kazała wam to sprawdzić.
Nie rozumiem.
Jeśli Jacob zostanie skazany, i podkreślam „jeśli”,
możecie wykorzystać dowód genetyczny jako środek łagodzący.
Środek łagodzący?
- By zmniejszyć wymiar kary. - Tak.
Za zabójstwo pierwszego stopnia jest dożywocie.
A za drugiego stopnia możliwość zwolnienia po 20 lat więzienia.
Miałby 35 lat i całe życie przed sobą.
- To, co z niego zostanie. - Ale to tylko „jeśli”.
Powinniśmy porozmawiać o twoim ojcu.
Co z nim?
Od niego też będę potrzebować próbkę.
Proszę bardzo. Jest w więzieniu Northern w Somers, w Connecticut.
Wiem. Próbowałam go odwiedzić.
- Tak? - Tak. I jest problem.
- Jaki? - Nie zgodził się na badanie.
Jak to?
Mówi, że ty musisz poprosić.
Ja?
- Nie zna mnie. - Najwidoczniej chce to zmienić.
To jakieś jaja.
Przykro mi, ale potrzebujemy go...
Niech spierdala.
Przepraszam.
Nie wiem, czy dam radę to zrobić.
Dasz.
Pójdzie.
Zrobisz to dla Jacoba.
Tak jak powiedziałeś. Za wszelką cenę.
Napisy: Agnieszka Otawska